در پی تداوم ابهام در فرآیند تخصیص ارز به تجهیزات حیاتی مدیریت دیابت، بهویژه سنسورهای پایش مداوم قند خون (CGM)، انجمن دیابت گابریک نسبت به شکلگیری چالش جدی در دسترسی بیماران به ابزارهای ضروری کنترل قند خون هشدار داده است. به گفته این انجمن، روند فعلی علاوه بر افزایش محسوس قیمت سنسورها، میتواند در صورت تداوم، امنیت درمانی بیماران دیابتی را تحت تأثیر قرار داده و فشار جسمی و روانی قابل توجهی را بر خانوادهها تحمیل کند. این شرایط، تمامی شرکتهای فعال در حوزه واردات و تأمین تجهیزات دیابت را نیز تحت تأثیر قرار داده است.
سنسورهای دیابت ابزار مراقبتی حیاتی هستند، نه تجهیزات جانبی
دکتر استقامتی، رئیس هیئتمدیره انجمن دیابت گابریک، با اشاره به نقش کلیدی سنسورهای پایش قند خون در مدیریت روزانه دیابت، تأکید کرد:
»سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل قند خون، جزو ابزارهای انتخابی یا جانبی محسوب نمیشوند. این تجهیزات در راهنماهای بالینی معتبر جهانی مورد تأکید قرار گرفتهاند و شواهد علمی متعددی بر ضرورت استفاده از آنها وجود دارد. این ابزارها بخشی از مراقبت روزمره بیماران، بهویژه کودکان مبتلا به دیابت نوع یک هستند. وقتی تخصیص ارز بهصورت پایدار انجام نشود، زنجیره تأمین دچار اختلال شده، هزینهها افزایش پیدا میکند و خانوادهها با نگرانی مداوم مواجه میشوند«
به گفته وی، دغدغه اصلی خانوادهها تنها افزایش قیمت نیست؛ بلکه نگرانی مهمتر، کاهش دسترسی پایدار به این تجهیزات به دلیل نبود تخصیص ارزی قابل اتکا است؛ مسئلهای که برای بیماری مزمنی مانند دیابت، قابل تعویق یا جایگزینی نیست.
اختلال در تأمین سنسورها میتواند کنترل دیابت را دشوار کند
رئیس هیئتمدیره انجمن دیابت گابریک با تأکید بر اهمیت پایش مستمر قند خون افزود:
«خانوادههایی که کودک مبتلا به دیابت دارند، بهصورت شبانهروزی وضعیت قند خون را پایش میکنند. کاهش دسترسی به سنسورها به دلیل مشکلات ارزی و بلاتکلیفی در واردات میتواند کنترل بیماری را دشوار کرده و احتمال بروز افت یا افزایش ناگهانی قند خون، بیهوشی، تشنج و سایر عوارض جدی را افزایش دهد. این موضوع یک نگرانی واقعی و روزمره برای خانوادههاست.»
محدود شدن مصرف سنسور؛ تصمیمی ناخواسته با پیامدهای درمانی
انجمن دیابت گابریک اعلام کرده است که افزایش قیمت ناشی از عدم تخصیص ارز با نرخ قبلی و نبود چشمانداز مشخص برای تأمین ارز، برخی خانوادهها را ناچار کرده مصرف سنسور را کاهش دهند یا حتی از آن صرفنظر کنند. این تصمیم، هرچند از سر اجبار اقتصادی است، اما میتواند پیامدهای درمانی کوتاهمدت و بلندمدت به همراه داشته باشد و علاوه بر مراقبتهای پزشکی، آرامش روانی خانوادهها را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
دکتر استقامتی در این زمینه گفت:
«عدم تأمین پایدار و منطقی سنسورهای دیابت در نهایت کیفیت زندگی بیماران را کاهش میدهد و هزینههای بسیار بیشتری را در آینده به خانوادهها و نظام سلامت تحمیل میکند؛ هزینههایی که معمولاً چند برابر حمایتهای پیشگیرانه امروز است.»
ضرورت تخصیص ارز پایدار برای تجهیزات حیاتی دیابت
انجمن دیابت گابریک با تأکید بر اهمیت دسترسی پایدار بیماران به تجهیزات حیاتی سلامت، اعلام کرده است انتظار میرود دولت در کوتاهترین زمان ممکن سازوکار تخصیص ارز مستقل، پایدار و قابل اتکا برای سنسورهای دیابت و سایر ملزومات کنترل بیماری را اجرایی کند و این تجهیزات را در ردیف کالاهای ضروری حوزه سلامت قرار دهد تا بیماران از تبعات نوسانات ارزی مصون بمانند.
جمعبندی: چالشی اقتصادی با پیامدهای درمانی
در جمعبندی، انجمن دیابت گابریک ضمن ابراز نگرانی نسبت به ادامه روند فعلی، تأکید کرده است بلاتکلیفی در تخصیص ارز برای سنسورهای دیابت میتواند به تدریج به یک چالش جدی برای جامعه دیابت تبدیل شود؛ چالشی که علاوه بر فشار اقتصادی، پیامدهای جسمی و روانی قابل توجهی برای بیماران و خانوادههای آنان به همراه خواهد داشت.