به گزارش خبرنگار مهر به نقل از هلث دی نیوز، مطالعه اخیر، دادههای بیش از ۳۸۰۰۰ نفر بالای ۵۰ سال را بررسی کرد تا مشخص کند چه عوامل فیزیکی بیشترین تأثیر را بر حس استقلال، لذت و رضایت آنها دارند.
محققان قدرت گرفتن دستگیره- یک نشانگر سنتی سلامت عضلات- را در مقایسه با کارهای حرکتی معمول مانند ایستادن، راه رفتن و بالا رفتن از پلهها با کیفیت زندگی بیماران مقایسه کردند.
در حالی که افراد مبتلا به آرتروز عموماً قدرت گرفتن ضعیفتری دارند، این مطالعه نشان داد که قدرت دست ارتباط بسیار کمی با نحوه ارزیابی بیماران از زندگی شان دارد.
در عوض، قویترین نشانههای پایین بودن سلامت، دشواری در انجام اقدامات ساده و معمول بود.
این مطالعه ۷۶۰۰ فرد مبتلا به آرتروز را با ۳۱۰۰۰ فرد بدون این عارضه مقایسه کرد. شرکتکنندگان از ۲۸ کشور اروپایی بودند.
کیفیت زندگی با استفاده از پرسشنامهای اندازهگیری شد که میزان احساس کنترل، استقلال، رضایت و لذت پاسخدهندگان از زندگی را نشان می داد.
«آسیمه کریم»، نویسنده اصلی و استادیار دانشگاه شارجه در امارات متحده عربی، گفت: «آنچه ما یافتیم قابل توجه بود. در حالی که افراد مبتلا به آرتروز قدرت گرفتن ضعیفتر اشیا و کیفیت زندگی پایینتری داشتند، اما قدرت گرفتن اشیا بیانگر وضعیت واقعی بیمار نیست.»
در عوض، او گفت: «حرکات روزمرهای که بسیاری از مردم بدیهی میدانند – به خصوص بلند شدن از صندلی، راه رفتن و بالا رفتن از پلهها – همان چیزی است که واقعاً حس آزادی یک فرد را تعریف میکند.»
این مطالعه همچنین خستگی مداوم را به عنوان یک عامل اصلی، اما اغلب نادیده گرفته شده، در سلامت بیمار شناسایی کرد.
محققان گفتند که پزشکان باید مدیریت انرژی را به اندازه تسکین درد در اولویت قرار دهند. وقتی بیماران احساس خستگی مفرط میکنند و نمیتوانند حرکت کنند، اعتماد به نفس و استقلال آنها به سرعت کاهش مییابد و منجر به کاهش کیفیت کلی زندگی میشود.
«رضوان قیصر»، نویسنده همکار و استادیار فیزیولوژی در دانشگاه شارجه، تأکید کرد که هدف درمان باید گستردهتر از صرفاً مدیریت علائم باشد.
او گفت: «اگر میخواهیم کیفیت زندگی سالمندان مبتلا به آرتروز را بهبود بخشیم، باید فراتر از داروها را در نظر بگیریم و بر تحرک، انرژی و استقلال عملکردی آنها تمرکز کنیم.»