خبرگزاری مهر؛ یادداشت؛ زهرا ژرفی مهر:شبهای اخیر، شهر تنها با خیابانها سنجیده نمیشد؛ با خانهها سنجیده میشد. با اتاقهایی که چراغشان روشن ماند، با گفتوگوهایی که جای فریاد را گرفت، و با تصمیمهایی که بیسر و صدا، مسیر حوادث را عوض کرد. در میانهی اغتشاشات اخیر، آنچه شهر را از لغزشهای پرهزینه دور نگه داشت، نه هیجان لحظهای، که ایستادگی آرام خانوادهها بود.
خانوادهها در خط مقدم دیده نشدند، اما اثرشان از هر صفی ماندگارتر بود. پدرانی که پیش از بازنشر هر خبر، مکث کردند و پرسیدند درست است؟، مادرانی که اضطراب را به مراقبت تبدیل کردند و اجازه ندادند ترس، فرمان خانه را به دست بگیرد، و جوانانی که انتخاب کردند مسئول باشند؛ نه پیادهنظام شایعه، نه سوخت خشم، این انتخابها کوچک به نظر میرسند، اما شهر با همین انتخابها از التهاب عبور میکند.
در این روزها، خانهها کارکرد تازهای پیدا کردند. به رسانههای قابل اعتماد تبدیل شدند. خبر در خانه پالایش شد، روایتها سنجیده شد و مرز میان مطالبه و تخریب، روشن نگه داشته شد. خانوادهها به فرزندانشان یادآوری کردند که اعتراض اگر ریشه در عقل و قانون نداشته باشد، پیش از آنکه چیزی بسازد، همهچیز را میسوزاند. این آموزش، بیکلاس و بیسخنرانی، اما عمیق و ماندگار بود.
نیروهای میدانی در خیابانها ایستادند؛ خانوادهها پشت جبهه را حفظ کردند. هر خانهای که اجازه نداد خشم به تصمیم تبدیل شود، هر جمعی که گفتوگو را جایگزین درگیری کرد و هر پدری که دست فرزندش را از لبهی خطر عقب کشید، سهمی مستقیم در امنیت شهر داشت. این سهم نه قابل اندازهگیری و نه قابل انکار است.
حماسهی خانواده، حماسه بیپرچم است. نه عکس یادگاری دارد، نه شعار، اما نتیجهاش ملموس است. صبحی که شهر سالم از خواب بیدار میشود؛ شیشههایی که نشکستند، دلهایی که از هم جدا نشدند و مطالبهای که در مسیر درست باقی ماند.
اگر در اغتشاشات اخیر، شهر توانست از دام بیثباتی فاصله بگیرد، یکی از دلایل اصلیاش همین ستون پنهان بود. خانوادهها ثابت کردند امنیت، فقط محصول حضور در خیابان نیست؛ گاهی از یک میز شام شروع میشود. از گفتوگویی ساده، از مراقبتی صبورانه و از ایمانی که شهر را نگه میدارد.